Marcin Frąckiewicz

Infrastruktura internetowa Iraku znacząco się rozwinęła od początku lat 2000, chociaż duża część sieci rdzeniowej pozostaje w rękach rządu. Ministerstwo Łączności kontroluje krajowy szkielet światłowodowy i bramy międzynarodowe, wynajmując pasmo prywatnym ISP-om​ trade.gov. Irak jest połączony za pomocą naziemnych łączy światłowodowych ze wszystkimi sześcioma krajami sąsiednimi oraz z kablami podmorskimi, takimi jak Gulf Bridge International, ale ogólna pojemność wciąż nie nadąża za popytem​ trade.gov. Stan państwowej sieci stacjonarnej jest zły, z ograniczonymi projektami światłowodowymi do domu skoncentrowanymi w Bagdadzie​ trade.gov. W rezultacie większość Irakijczyków korzysta z internetu za pomocą łączy bezprzewodowych – poprzez sieci mobilne, Wi-Fi w kawiarniach internetowych lub lokalnych dostawców Wi-Fi – gdyż ostatnia mila łączy szerokopasmowych nie jest szeroko dostępna​ trade.gov. Te oparte na społeczności sieci dzielą pasmo, co prowadzi do stosunkowo niskich prędkości na użytkownika​ trade.gov.

Infrastruktura internetowa Jemenu jest ograniczona i silnie scentralizowana. Kręgosłup opiera się na kilku starych międzynarodowych połączeniach oraz przestarzałej krajowej sieci. Jedyny podwodny kabel – system FALCON/FLAG lądowy w porcie Morza Czerwonego w Hodejdzie – przenosi większość pasma internetowego Jemenu​ ukraine.wilsoncenter.org​ washingtoninstitute.org. Faktycznie, prawie wszystkie połączenia przechodzą przez ten jeden stary kabel, z jedynie wąskim połączeniem zapasowym przez Dżibuti i kilkoma drogimi łączami satelitarnymi​ washingtoninstitute.org. Podczas wojny domowej zniszczono lądowe łącza światłowodowe do Arabii Saudyjskiej, co sprawiło, że kraj stał się w dużej mierze uzależniony od kabli podwodnych​ washingtoninstitute.org. Wewnętrzna infrastruktura składa się z mikrofalowych przekaźników i ograniczonych światłowodów, a szerokopasmowy dostęp stacjonarny jest w dużym stopniu dostarczany za pomocą starych łączy DSL przez miedziane linie telefoniczne​ smex.org. Ta sieć nie doświadczyła znaczących modernizacji w trakcie konfliktu, co skutkuje bardzo niskim pasmem i niezawodnością​ smex.org.

Infrastruktura internetowa Sudanu opiera się na krajowym szkieletowym połączeniu światłowodowym oraz międzynarodowych bramach zlokalizowanych w Porcie Sudan. Kraj ten jest połączony z kilkoma polami podmorskimi, w tym z systemem East Africa Submarine System oraz sieciami FLAG/FALCON, które lądują na wybrzeżu Morza Czerwonego​ en.wikipedia.org. Połączenia światłowodowe sięgają sąsiednich krajów, aby kierować ruchem regionalnie. Jednak infrastruktura szerokopasmowa z linii stacjonarnych jest ograniczona, a większość populacji korzysta z internetu przez sieci bezprzewodowe. Sudan posiada stacje ziemskie do komunikacji satelitarnej dla międzynarodowej łączności, ale połączenia satelitarne historycznie służyły głównie jako zapasowe lub dla obszarów odległych.

Infrastruktura internetowa Libii odbudowuje się i rozwija po latach konfliktu. Pod rządami Muammara Kaddafiego sektor telekomunikacyjny był całkowicie kontrolowany przez państwo, a konkurencja prywatna była praktycznie nieobecna​ mondaq.com. Głównym holdingiem telekomunikacyjnym jest Libijska Poczta, Telekomunikacja i Technologia Informacyjna, która nadzoruje kluczowych dostawców państwowych​ libyareview.com. Główni dostawcy usług to: