NEW YORK, 4 januari 2026, 18:22 ET
- Wetenschappers gebruikten SOHO-gegevens om te schatten hoeveel water de interstellaire komeet 3I/ATLAS na het perihelium heeft vrijgegeven.
- Een Breakthrough Listen-radiospeurtocht met de Green Bank Telescope meldde geen kandidaat-technosignaturen van het object.
- De bevindingen dragen bij aan het bewijs dat de zeldzame interstellaire bezoeker zich gedraagt als een gewone komeet terwijl hij het zonnestelsel verlaat.
Wetenschappers die de interstellaire komeet 3I/ATLAS volgen met een zonwaarnemend ruimtevaartuig, hebben geschat hoe snel deze water verloor na zijn passage rond de zon eind oktober, voordat de activiteit afnam terwijl hij naar buiten bewoog. Een aparte radioscan meldde ook geen teken van kunstmatige transmissies van het object.
De metingen zijn van belang omdat 3I/ATLAS — pas het derde bevestigde interstellaire object dat het zonnestelsel binnenkomt — een kortstondige kans biedt om materiaal te bestuderen dat rond een andere ster is gevormd. De komeet is al op weg naar buiten, waardoor het venster voor waarnemingen kleiner wordt.
Het meeste gedetailleerde werk aan 3I/ATLAS richtte zich op zijn nadering, toen zonlicht de komeetactiviteit deed toenemen. Gegevens na het perihelium zijn moeilijker vast te leggen omdat het object vervaagt en zich verwijdert, maar ze helpen wetenschappers te begrijpen hoe snel een interstellaire komeet “afneemt” en of hij zich gedraagt als bekende kometen uit het zonnestelsel.
In een preprint die op 26 december op arXiv is geplaatst en is ingediend bij The Astrophysical Journal Letters, zei een team onder leiding van Michael Combi dat het SWAN-instrument van de Solar and Heliospheric Observatory de waterstofcoma van de komeet detecteerde vanaf 6 november, negen dagen na het perihelium. Door die ultraviolette waterstofgloed te modelleren — die ontstaat wanneer zonlicht watermoleculen afbreekt — schatte het team een waterproductiesnelheid van 3,17 x 10^29 moleculen per seconde op 1,40 astronomische eenheden (AE) van de zon, waarna een daling tot 1–2 x 10^28 moleculen per seconde op 8 december.
NASA heeft gezegd dat de komeet geen bedreiging vormde voor de aarde en niet dichterbij kwam dan ongeveer 270 miljoen km (1,8 AE), terwijl hij zich met maximaal ongeveer 210.000 km per uur ten opzichte van de zon door het zonnestelsel bewoog. Het agentschap schat de grootte van de kern ergens tussen ongeveer 440 meter en 5,6 km, een brede marge die de beperkingen weerspiegelt van het op afstand waarnemen van een snel bewegend, stoffig doelwit.
In een andere preprint op arXiv meldden Breakthrough Listen-onderzoekers onder leiding van University of California, Berkeley-astronoom Ben Jacobson-Bell dat ze 3I/ATLAS op 18 december observeerden met de 100-meter Robert C. Byrd Green Bank Telescope, waarbij ze frequenties van 1 tot 12 gigahertz scanden. Ze meldden geen kandidaat-technosignaturen — mogelijke tekenen van technologie zoals smalbandige radio-uitzendingen — en schreven: “We rapporteren een niet-detectie van kandidaat-signalen tot op het 100 mW-niveau.” Arxiv
Het nulresultaat heeft deels de aandacht getrokken vanwege online geruchten over de vraag of de interstellaire bezoeker iets vreemders is dan een komeet. Een ScienceAlert-rapport meldde dat alle signalen die bij de Green Bank-zoektocht werden gedetecteerd, werden herleid tot radiofrequentie-interferentie van menselijke technologie.
Een deel van de speculatie is ook aangewakkerd door de Harvard-astrofysicus Avi Loeb, die heeft betoogd dat bewerkte Hubble-beelden drie ongeveer gelijkmatig verdeelde interne straalstromen en een prominente, naar de zon gerichte “anti-staart” laten zien, een kenmerk dat volgens hem een onwaarschijnlijke uitlijning zou vereisen als het willekeurig was. Loeb zei dat de geometrie nader onderzoek verdient, terwijl hij erkent dat gasdynamica nog steeds het patroon zou kunnen verklaren. Medium
Toch komen beide analysemethoden met kanttekeningen. SWAN meet ultraviolet waterstofemissie die moet worden omgerekend naar waterproductie met behulp van modellen die afhankelijk zijn van variabiliteit in ultraviolet zonlicht, en het werk is in preprintvorm, dus nog niet door vakgenoten beoordeeld.
Radiozoektochten hebben hun eigen beperkingen: ze kunnen intermitterende transmissies missen, signalen buiten de geobserveerde banden, of niet-radio technologieën. Voor nu voegen de nieuwste metingen toe aan het groeiende beeld van een snel bewegende komeet die water verliest terwijl hij terugkeert naar de interstellaire ruimte — en geen bewijs dat het iets anders is.
