HOUSTON, 20 marca 2026, 15:59 CDT
W piątek ropa odnotowała najsilniejsze zamknięcie od lipca 2022 roku, gdy Irak ogłosił siłę wyższą na polach prowadzonych przez zagraniczne firmy, a napięcia w Zatoce wzrosły. Ropa Brent z dostawą na maj podskoczyła o 3,26%, kończąc na poziomie 112,19 USD za baryłkę. Kontrakt WTI na kwiecień zakończył na poziomie 98,32 USD, nieco powyżej bardziej płynnego kontraktu na drugi miesiąc, który rozliczył się na 98,23 USD.
To jest bieżący problem, ponieważ przez Cieśninę Ormuz przepływa około 20% światowego handlu ropą i LNG. Irak już wskazał na zakłócenia militarne w tym rejonie, powołując się na wstrzymane nominacje tankowców, pełne zbiorniki magazynowe i wstrzymanie produkcji. Siła wyższa—czyli klauzula umowna pozwalająca firmom na wycofanie się z kontraktów w przypadku zdarzeń niezależnych od nich—została już ogłoszona.
Presja rośnie na fizycznym rynku ropy—gdzie kupujący i sprzedający wymieniają się prawdziwymi baryłkami, a nie tylko handlują kontraktami terminowymi. Według Reutersa, przepływy regionalnej ropy i kondensatu spadły o około 12 milionów baryłek dziennie. Ropa Dubai podskoczyła do 166,80 USD, ustanawiając nowy rekord. Europejskie paliwo lotnicze przekroczyło 220 USD. Analityk ICIS David Jorbenaze zauważył, że działania na rynku spot sygnalizują „znacznie bardziej napięty system pod powierzchnią cen nagłówkowych”. Reuters
Kiedy więc CERAWeek zawita do Houston w przyszłym tygodniu, zapowiada się na coś więcej niż zwykłe branżowe spotkanie—prawdziwy test pod presją. Mają pojawić się giganci z Chevron, Shell, TotalEnergies i Aramco. Dan Yergin ujął to dosadnie: zapomnijcie o AI, prawdziwym priorytetem jest teraz zapewnienie bezpieczeństwa i przystępności energii. Dan Pickering z Pickering Energy Partners dodał, że amerykański łupkowy sektor nie zaleje rynku nowymi baryłkami, chyba że ceny utrzymają się na wysokim poziomie przez dłuższy czas.
Różnice cen benchmarków również odczuwają presję. Różnica między WTI a Brent w tym tygodniu rozszerzyła się do najwyższego poziomu od 11 lat. Gdy handlowcy gorączkowo szukali zamienników dla ropy sour z Zatoki Perskiej—wysokosiarkowej odmiany dominującej w dostawach z Bliskiego Wschodu—premie za ropę Dubai i Oman osiągnęły rekordowe poziomy, a ceny Mars Sour w Zatoce Meksykańskiej w USA poszybowały w górę.
Akcje energetyczne radziły sobie lepiej niż rynek, a indeks energetyczny S&P 500 wzrósł o 2,8% w ciągu tygodnia—podczas gdy globalne akcje spadały, a rentowności obligacji rosły w związku z obawami o przedłużający się szok na rynku ropy, napędzający inflację i utrzymujący banki centralne w stanie niepokoju.
Skutki nie dotyczą tylko ropy naftowej. Szef QatarEnergy, Saad al-Kaabi, powiedział, że wielokrotnie apelował o „powściągliwość wobec obiektów naftowych i gazowych” przed ostatnimi atakami. W rozmowie z Reutersem stwierdził, że uszkodzenia w Ras Laffan mogą ograniczyć dostawy LNG do Europy i Azji nawet na pięć lat. To ograniczenie może przełożyć się na produkty ropopochodne, ponieważ niektórzy odbiorcy przemysłowi są gotowi zmienić paliwo, jeśli będzie to możliwe. Reuters
Jest możliwa ulga—przynajmniej tymczasowo. Waszyngton rozważa zniesienie sankcji na około 140 milionów baryłek irańskiej ropy obecnie uwięzionej na morzu, rozpatruje kolejne uwolnienie rezerw strategicznych oraz naciska na ponowne otwarcie szlaków żeglugowych. Chubb ze swojej strony twierdzi, że jego wspierany przez USA fundusz ubezpieczeń wojennych będzie zabezpieczał statki przepływające przez cieśninę Ormuz. Rządy spotykające się w Międzynarodowej Organizacji Morskiej zaproponowały natomiast utworzenie bezpiecznego korytarza dla statków i załóg.
Ta ulga jednak jest daleka od pełnej. Amerykański sekretarz energii Chris Wright powiedział, że irańska ropa może dotrzeć do portów azjatyckich w zaledwie trzy lub cztery dni, a szersze dostawy pojawią się w ciągu najbliższego miesiąca—30 do 45 dni. To szybciej niż zwiększenie nowej produkcji, ale nie przywraca dostępu do Ormuzu ani nie odwraca już zaistniałych zakłóceń w Zatoce.
